Εχουν πια αρχίσει να το καταλαβαίνουν και οι ίδιοι: Ο Αλέξης Τσίπρας τους μοίρασε ρόλους και τους χρησιμοποίησε για τις πρόβες της καινούργιας του παράστασης ως… doubler. Όταν το έργο ανέβει κανονικά και βρεθεί ο σωστός φωτισμός, τα δήθεν νέα στελέχη θα αντικατασταθούν από τους κανονικούς πρωταγωνιστές, που ξεκουράζονται περιμένοντας. Με τη γλώσσα έξω από το ζέσταμα, θα ριχτούν κατάκοποι στην αρένα των εκλογών, που θα μοιάζει με λαιμητόμο. Και οι doubler θα μεταμορφωθούν σε κομπάρσους.
Δεν τους φταίει κανείς άλλος εκτός από την κουτοπόνηρη αλαζονεία, την υπέρμετρη φιλοδοξία, την πολιτική απειρία, την μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους. Πίστεψαν πως ο Τσίπρας, φεύγοντας από τον ΣΥΡΙΖΑ, είχε ξεμείνει από στελέχη και τους χρειαζόταν απεγνωσμένα.
Ήταν τέτοια η αυτοπεποίθησή τους, που ούτε τους πέρασε από το μυαλό πως κάποιος που πουλάει με τόση ευκολία τους παλιούς συντρόφους, τους ανθρώπους που ο ίδιος διόρισε υπουργούς, τομεάρχες, κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους, που τους στήριξε στις αυτοδιοικητικές εκλογές, που τους είχε στο πλευρό του σε όλες του τις επαναστατικές γυμναστικές, που τους έτρεχε στη Βενεζουέλα, που έβρισκε για όλους μια δικαιολογία, που τους μετέτρεπε σε σκευωρούς και συνενόχους του σε στημένες κατηγορίες κατά πολιτικών αντιπάλων, θα τους πετάξει κι’ αυτούς σαν την τρίχα από το ζυμάρι.
Και όμως! Τα σημάδια της αφιλίας, της αχαριστίας και του τυχοδιωκτισμού ήταν εκεί: Το είχε κάνει το καλοκαίρι του 2015, το έκανε και όταν αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ και έφτιαξε το νέο του κόμμα. «Ζήσε και άσε τους άλλους να πεθάνουν» είναι το έργο που συνεχώς ανεβάζει ο Τσίπρας.
Αλλά αυτοί πίστεψαν πως ήταν μοναδικοί, αξεπέραστοι, αναντικατάστατοι, λαμπρά αστέρια με βαριά βιογραφικά. Τώρα, την ανάγκη φιλοτιμία ποιούμενοι, συνεχίζουν να παίζουν – όλο και πιο ανόρεχτα, όλο και πιο υποτονικά – στο έργο, που ξεκίνησε με τα σποτάκια μιας ατάλαντης προπαγανδιστικής τριλογίας.
Στα τέλη Ιουνίου, ο κ. Τσίπρας συγκέντρωσε τους τομεάρχες του για να τους δώσει οδηγίες προς ναυτιλλομένους. Τους ζήτησε «λόγο καθαρό, ειλικρινή και συγκεκριμένο. Να μιλούν απλά, όχι απλουστευτικά, τεκμηριωμένα, όχι τεχνοκρατικά».
Στα τέλη Αυγούστου, την περασμένη Παρασκευή, τους ξαναφώναξε. Αυτή τη φορά δεν ασχολήθηκε και πολύ μαζί τους, πήραν τη θέση τους ως ντεκόρ. Για τον εαυτό του μίλησε. Για την… εντιμότητά του. Για κάποιο «μοντέλο άσκησης εξουσίας που συνοψίζεται στο τρίπτυχο έντιμη διακυβέρνηση, δίκαιη ανάπτυξη, παραγωγική ανασυγκρότηση».
Τα γνωστά και τετριμμένα. Τα έχουμε ακούσει άπειρες φορές. Ο ίδιος τα έχει υποσχεθεί άπειρες φορές.
Οι «άβρεχτοι» και οι αναλώσιμοι
Μεταξύ των τομεαρχών, ο ενθουσιασμός έχει κοπάσει. Εν αναμονή των «πρώτων ονομάτων» βλέπουν πως αυτό που πίστεψαν πως θα ήταν η μεγάλη τους ευκαιρία για να μπουν στη Βουλή σύντομα θα αποδειχθεί μια φενάκη.
Στο μεταξύ, έχουν και αυτοί χωριστεί σε φυλές! Σε πληβείους και πατρικίους! Θεωρώντας πως και μεταξύ δευτεραγωνιστών υπάρχουν πρωταγωνιστές, οι περισσότερο αλαζονικοί διαλέγουν συνομιλητές στα τηλεοπτικά πάνελ, προσπαθούν να βγαίνουν «άβρεχτοι», αποφεύγουν τους «δύσκολους» συνομιλητές, δεν θέλουν να στριμώχνονται, επιλέγουν ασφαλή περιβάλλοντα, αφήνουν τη βρώμικη δουλειά σ’ αυτούς που θεωρούν «δεύτερους», αναλώσιμους και από χέρι χαμένους.
Ξέρουν πως υπάρχουν ερωτήματα στα οποία δεν μπορούν να απαντήσουν. Καταλαβαίνουν πως αυτά που τους είπε ο αρχηγός τις προάλλες, ότι τάχα οι αντίπαλοι «θα μετέλθουν παν μέσον, μύθο, μύθο, συκοφαντία, ψέμα για να ανακόψουν τον δρόμο μας», δεν αποτελούν απάντηση στα κρίσιμα ερωτήματα.
Δύο είναι τα κορυφαία:
Ο τρόπος χρηματοδότησης του νέου κόμματος. Αυτά τα περί εθελοντών και του οβολού τους δεν περνάνε. Ούτε τα περί «φτηνών» εκδηλώσεων. Κανένας δεν ξεκινά να κάνει ένα νέο κόμμα αν δεν γνωρίζει πως θα έχει στο πλευρό του κάποια γερά πορτοφόλια. Γιατί γνωρίζει πως μέχρι τις εκλογές – και όταν ο εκλογικός αγώνας θα κορυφωθεί – θα χρειαστούν πολλά χρήματα.
Ουδείς πιστεύει πως αρκεί το σποτάκι «ντοκιμαντερίστικης παρατήρησης» - έτσι το ονόμασαν οι αθεόφοβοι – με τον Τσίπρα να μας λέει πως γεννήθηκε στους Αμπελόκηπους, λες και γεννήθηκε στις Κορυσχάδες και ήταν ο γιος του Άρη Βελουχιώτη και όχι ο γιος ενός εργολάβου.
Ποιοι ωφελήθηκαν από τον Ποινικό Κώδικα; Καμιά απάντηση
Το δεύτερο (στην πραγματικότητα το πρώτο) μεγάλο ερώτημα, αφορά τον Ποινικό Κώδικα, για την ψήφιση του οποίου (ν. 4619/2019), ο κ. Τσίπρας κράτησε τη Βουλή ανοιχτή ενώ είχε ανακοινώσει πρόωρες εκλογές.
Ρωτάμε και ξαναρωτάμε: Γιατί η ενεργητική δωροδοκία και η δωροδοκία πολιτικού προσώπου έγινε από κακούργημα πλημμέλημα. Δεν μας απαντά κανείς. Γιατί αυτό δεν είναι μύθος, είναι κάτι που συνέβη. Όπως και το γεγονός ότι από κακούργημα σε πλημμέλημα μετατράπηκε και το βασικό έγκλημα του εμπρησμού.
Ρωτάμε και ξαναρωτάμε: Γιατί μειώθηκαν οι ποινές για τον ομαδικό βιασμό, την μαστροπεία και την εμπορία ανθρώπων; Γιατί μειώθηκαν οι ποινές για την διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης; Γιατί (μέχρι να αλλάξει ο νόμος) βρέθηκαν εκτός φυλακής μέλη εγκληματικών οργανώσεων, βιαστές, μαστροποί, τράφικερς, εμπρηστές, τρομοκράτες;
Ρωτάμε και ξαναρωτάμε: Ποιοι ωφελήθηκαν; Γιατί αγγίξατε την απεχθή λέξη «δωροδοκία»;
Απάντηση καμιά. Και αυτή είναι μια απάντηση που πρέπει να δώσει ο ίδιος ο κ. Τσίπρας: Το έκανα γι’ αυτόν και γι’ αυτόν τον λόγο. Αφού αποφάσισε να βγάλει στο μεϊντάνι τους κομπάρσους του, αντί να τους λέει να μας κάνουν μαθήματα ηθικολογίας να τους πει και τι να απαντούν στα συγκεκριμένα ερωτήματα.
Αυτό έχει και μια ακόμη συνέπεια για την επικοινωνία του νέου κόμματος: Οι κομπάρσοι που αναζητούν μια θέση πρωταγωνιστή για να επιζήσουν και μετά την επέλαση των κανονικών και δοκιμασμένων (από τον σκηνοθέτη Τσίπρα) ηθοποιών, έχουν αρχίσει να κόβουν λάσπη.
Κιχ από την Συνήγορο του Παιδιού
Η εκπρόσωπος Θεώνη Κουφονικολάκου – αφού μας είπε με καταιγιστικούς ρυθμούς τις αφ’ υψηλού σοφίες της – έχει σχεδόν εξαφανιστεί.
Αλλά πρέπει (αυτή κυρίως) να απαντήσει. Διότι ήταν Συνήγορος του Παιδιού όταν ψηφίστηκε ο Ποινικός Κώδικας. Κιχ δεν έκανε, αν και ήξερε ότι τα μεγαλύτερα θύματα αυτών των εγκληματιών είναι τα παιδιά και οι νέοι άνθρωποι. Και απ’ όσο θυμάμαι, ο Συνήγορος του Πολίτη (όπου ανήκει ο Συνήγορος του Παιδιού) δεν ασχολήθηκε με τέτοια θέματα – αντίθετα είχε τοποθετηθεί θετικά για τις διατάξεις με τις οποίες συμφωνούσε. Αν διαφωνούσε με κάποια δεν μας είχε πει…
Οπότε, μια και απαντήσεις δεν μπορεί να μας δώσει, η κ. Κουφονικολάκου έχει επιλέξει τον δικό της ρόλο: Υποδύεται την Βαρόνη Σταφ, την συγγραφέα της Βίβλου του σαβουάρ-βιβρ και της καλής συμπεριφοράς. Έτσι πιστεύει, λένε, πως ανεβάζει τον πήχη, έναντι πολιτικών αντιπάλων και κομματικών πληβείων, που δεν διαθέτουν την δική της… αισθητική.
Στην Ελλάδα ήρθα βουαλά!
Ας της αφιερώσουμε, λοιπόν, το περίφημο σατιρικό ποίημα (1923) του Ρώμου Φιλύρα, υπό τον τίτλο Η Βαρόνη Σταφ
Η μαντάμ Σταφ είμ’ η Βαρόνη
στο Ελλάδα ήρθα: «Βουαλά!»
στον κόσμον όλον είμαι η μόνη
στο ντισκούρ ντυ σαβουάρ.
Του σαβουάρ σουί ντοτόρα,
μοναδική μες στο Παρί
διδάσκω απταίστως και μπονόρα
το φέρσιμο της ντερνιέ κρι.
Πώς να κρατείτε το πιρούνι,
κομάν ιλ φο με σικ μανζέ
πώς να τρυπάτε το τακούνι,
και πώς να παίρνετε μεζέ.
Πώς να κοιτάζετε με πόζα,
κι αφ’ υψηλού τους θεατάς,
από τη λόξα με σκερτσόζα
βλέμματα τας ηθοποιάς.
«Ιλ ε σαρμάν» ν’ αναφωνείτε
πουρ λα πιές ντε λα πρεμιέρ
και τίποτ’ ας μην εννοείτε
σι βουζ ετιέ α λα ντερνιέρ.
Στον καβαλιέρο σας με νάζι
ντε ντιρ – α λ’ ουβερτύρ ντυ φοξ
απότομα να μην αρπάζει
τα χέρια σας, δεν είναι μποξ.
Ε ο ταγκό, α λα φιγκύρ –
σαν τρεμοσβήνει κάθε φως,
σας αγκυλώνει η μανικύρ ––
καημένε, τσίμπα μ’ ελαφρώς!
Η Μαντάμ Σταφ είμ’ η Βαρόνη,
στο Ελλάδα ήρθα, πουρ βουάρ,
στον κόσμον όλον είμαι η μόνη
α λ ο ντισκούρ ντυ σαβουάρ.
Αυτά μέχρι να προσγειωθούν οι αλαζόνες στην πραγματικότητα και μας δώσουν μερικές απαντήσεις…
* Η Σοφία Βούλτεψη είναι βουλευτής Β3 Νοτίου Τομέα Αθηνών ΝΔ και δημοσιογράφος
