 |
| Η Βουλγαρία κάλυψε σε 30 χρόνια το χάσμα που μας χώριζε και δεν αποκλείεται σύντομα να μας ξεπεράσει και να μείνουμε μόνοι μας στον πάτο |
Το 2003 και το 2004, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε όρους αγοραστικής δύναμης στην Ελλάδα ξεπερνούσε αυτό της Βουλγαρίας σχεδόν 60 ποσοστιαίες μονάδες.
Σήμερα, και οι δύο χώρες καταλαμβάνουν την ίδια θέση στη σχετική κατάταξη των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και οι δύο, τελευταίες δηλαδή. Με μια διαφορά όμως: η Βουλγαρία κάλυψε σε 30 χρόνια το χάσμα που μας χώριζε και δεν αποκλείεται σύντομα να μας ξεπεράσει και να μείνουμε μόνοι μας στον πάτο.
Το 2024, η Βουλγαρία ήταν τελευταία, στο 66% του μέσου όρου της Ε.Ε., ενώ η Ελλάδα προτελευταία, στο 70%. Το 2025 βρεθήκαμε στην ίδια θέση, με τη Βουλγαρία να αυξάνει το κατά κεφαλήν ΑΕΠ στο 68% του μέσου όρου της Ε.Ε., εν αντιθέσει με την Ελλάδα που το μείωσε στο 68% από 70%. Και το σημαντικότερο: η Ελλάδα έχει δημόσιο χρέος στο 153,6% και η Βουλγαρία στο 24,1% του ΑΕΠ.
Το 2018, η Βουλγαρία ήταν στο 51% (με 9.080 δολ.) του μέσου όρου της Ε.Ε. και η Ελλάδα στο 64% (20.311 δολ.), που σημαίνει ότι η Βουλγαρία το 2025 αύξησε το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της κατά 15 μονάδες σε σχέση με το 2018, ενώ η Ελλάδα μόλις κατά τέσσερις. Επίσης, το 2007, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ελλάδας ήταν στο 93% του μέσου όρου της Ε.Ε., ενώ της Βουλγαρίας κάτω του 40%, γεγονός που μαρτυρά την πορεία που ακολούθησαν οι Βούλγαροι για να ανέβουν και εμείς για να κατέβουμε.
Και η Βουλγαρία ήταν πρώην κομμουνιστική χώρα, με τη δυστυχία να κυκλοφορεί στους δρόμους, εν αντιθέσει με εμάς που ήμαστε δυτική χώρα με τα λεφτά της Ε.Ε., τις επιδοτήσεις, τους Ολυμπιακούς Αγώνες και άλλα πολλά που οι Βούλγαροι πιθανόν να μη δουν ούτε στον ύπνο τους.
Άντε τώρα να ψάχνεις, ως κυβέρνηση που είσαι για μια επταετία, να ερμηνεύσεις τη σημερινή κατάντια και πότε να λες ότι υπάρχει η μαύρη οικονομία που δεν μετριέται και πότε ότι οι δείκτες της Εurostat έχουν μεθοδολογικά προβλήματα… Ασόβαρα πράγματα, δηλαδή, όπως εκείνο το επιχείρημα με τους τουρίστες που πρόβαλε η κυβέρνηση για να μη μειώσει τους φόρους στα καύσιμα, εν αντιθέσει με την Ιταλία και την Ισπανία που μείωσαν τους φόρους, παρότι έχουν πολύ περισσότερους τουρίστες.
Για να φανούμε ανοιχτοχέρηδες, δίνουμε και 300 εκατ. ευρώ (το 10% του πλεονάσματος του πρώτου διμήνου 2026) για fuel pass κ.λπ., που δεν προσφέρουν ουσιαστική ωφέλεια, ενώ παράλληλα θα ρίξουν και λίγο παραπάνω λαδάκι στον πληθωρισμό και στην αισχροκέρδεια.
Ο πόλεμος στο Ιράν είναι μια ευκαιρία για την κυβέρνηση -σαν τους Βαρβάρους του Καβάφη- να φορτώσει εκεί όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα, προκειμένου να συνεχιστεί το ίδιο σκηνικό με τις απευθείας αναθέσεις και τους ακριβοπληρωμένους συμβούλους, το κόστος των οποίων βγαίνει από την υπερφορολόγηση, τη μόνη συνεπή οικονομική πολιτική μας.
___________________________________________
Αναρτήθηκε από τον Δρ Μιχάλη Τσολάκη
