Μόνο το 1% των υποθέσεων που ερευνά ο OLAF, η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης της Απάτης, καταλήγει στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, ώστε να προχωρήσει σε άσκηση διώξεων. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο επειδή ο OLAF διαθέτει την απαιτούμενη πολύχρονη εμπειρία αξιολόγησης, αλλά και επειδή μετά τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας ο πολύ σοβαρός αυτός οργανισμός φαίνεται ότι διαφωνεί με τις μεθόδους της.
Στη Δημοκρατία δεν υπάρχει κανείς που να μην κρίνεται και να μην αξιολογείται. Όσο ψηλά κι’ αν βρίσκεται, όποιο αξίωμα και αν κατέχει, σε όποια από τις τρεις εξουσίες που συναποτελούν τον θεσμό της διάκρισης των εξουσιών κι’ αν βρίσκεται. Και είναι μάλλον παράδοξο να θεωρείται φυσιολογική η κριτική προς την ίδια την ΕΕ, αλλά όχι στα όργανά της. Και μάλιστα σε όργανα που δεν έχουν ακόμη αξιολογηθεί.
Η αξιολόγηση αναμένεται τον Ιούνιο του 2026 και όλα δείχνουν πως η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, υπό την Λάουρα Κοβέσι, προσπαθεί να ανταγωνιστεί τον OLAF, παρουσιάζοντας τις χιλιάδες καταγγελίες, ακόμη και τις ανώνυμες, ως «υποθέσεις» που αξίζει να ερευνηθούν.
Ανάλογος αριθμός υποθέσεων φθάνει και στον OLAF. Αλλά εκεί γίνεται σοβαρή αξιολόγηση, δεν ξεκινούν έρευνες με μια ανώνυμη επιστολή κάποιας που δηλώνει αγρότισσα, κάνουν έναν σοβαρό έλεγχο, δεν αφιερώνουν άπειρες εργατοώρες σε οφθαλμοφανώς αστήρικτες υποθέσεις, δεν ενδιαφέρονται για την ποσότητα αλλά για την ποιότητα, αδιαφορούν για τις εντυπώσεις και εντοπίζονται στα αποτελέσματα. Και φυσικά δεν έχουμε δει ποτέ επικεφαλής ή υψηλόβαθμα στελέχη του OLAF να στοχοποιούν την Ευρώπη και τα κράτη-μέλη της ή να δίνουν αμφιλεγόμενες συνεντεύξεις Τύπου.
Άλλοι κάνουν την επιτυχία, άλλοι την καρπώνονται
Είναι χαρακτηριστικό ότι η μεγάλη υπόθεση και η αποκάλυψη της απάτης στο Τελωνείο Πειραιά, ήταν αποτέλεσμα της συνεργασίας του OLAF με την ΑΑΔΕ. Τον Ιούλιο του 2024, ο OLAF ενημέρωσε τα κράτη-μέλη για πιθανή πανευρωπαϊκή απάτη, που αφορούσε εισαγωγή ηλεκτρικών ποδηλάτων από την Κίνα χωρίς την καταβολή συμβατικών δασμών (αντιντάμπινγκ και αντισταθμιστικών) και ΦΠΑ καθώς και διαφυγή δασμών λόγω υποτιμολόγησης.
Μπήκαν τα πράγματα σε μια σειρά, συνεργάστηκαν ΑΑΔΕ, Γενική Διεύθυνση Τελωνείων και OLAF, έγιναν οι παρακολουθήσεις (επιτόπιες και όχι τηλεφωνικές) και κατέληξαν ότι Βούλγαροι εισαγωγείς έφερναν τα προϊόντα στην ΕΕ από την Κίνα μέσω του Λιμένος του Πειραιά.
Μετά από όλα αυτά ενημέρωσαν την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία για τα περαιτέρω, οπότε, τον Ιούνιο του 2025, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία απήγγειλε βαρύτατες κατηγορίες σε πέντε συλληφθέντες, μεταξύ των οποίων δύο τελωνειακοί υπάλληλοι. Δηλαδή εναντίον προσώπων που είχαν ήδη συλληφθεί.
Επρόκειτο δηλαδή για μια επιτυχία διεθνούς επιπέδου, που δεν αποκαλύφθηκε από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, διότι δεν είναι αυτός ο ρόλος της. Ο ρόλος της είναι να μελετά τα στοιχεία και να απαγγέλλει κατηγορίες.
Ωστόσο, δεν πήγε ο OLAF στο λιμάνι του Πειραιά να κάνει δηλώσεις, αλλά η επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Η οποία, μάλιστα, αντί να δώσει έμφαση στους επαίνους προς τις ελληνικές αρχές και τον OLAF, άρχισε να εκδίδει αποφάσεις για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Πρώτη φορά εισαγγελέας έβγαλε απόφαση πριν από τα δικαστήρια!
Η πραγματικότητα είναι ότι για άλλη μια φορά η ΕΕ έχει δημιουργήσει έναν γραφειοκρατικό γαλαξία υπηρεσιών, στις οποίες έχει μεν ορίσει αρμοδιότητες, αλλά δεν παρεμβαίνει όταν ξεπερνούν τα όριά τους.
Η Έκθεση του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου
Δεν είναι τυχαίο ότι στις 15 Δεκεμβρίου 2025, το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο (διότι και η ίδια η ΕΕ ελέγχεται, ενώ κάποιοι θέλουν υπεράνω ελέγχου μόνο την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία), με έκθεσή του ανέδειξε αδυναμίες στο πλαίσιο της καταπολέμησης της απάτης και συγκεκριμένα στον τρόπο με τον οποίο τα βασικά αρμόδια όργανα ανταλλάσσουν πληροφορίες.
Σύμφωνα με την Έκθεση, μεταξύ του 2022 και του 2024 υποβλήθηκαν 27.000 καταγγελίες για απάτη στα όργανα της ΕΕ που είναι αρμόδια για την καταπολέμησή της, εκ των οποίων για το ένα τρίτο θεωρήθηκε σκόπιμο να κινηθεί έρευνα. Προσοχή! Έρευνα όχι ποινικές διώξεις που έρχονται μετά.
Η ευρωπαϊκή τρικυμία εν κρανίω, όπως περιγράφεται από το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο, οι καταγγελίες διερευνώνται από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, ενώ η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης της Απάτης είναι αρμόδια για τη διεξαγωγή διοικητικών ερευνών.
Ουσιαστικά, αποστολή του OLAF είναι να διερευνά ενδεχόμενες απάτες σε βάρος του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού, να εντοπίζει τα ποσά και να καλεί την ΕΕ να τα ανακτήσει. Αυτό γίνεται τα τελευταία 25 χρόνια. Αυτά είναι γνωστά – και συμβαίνουν σε πολλές χώρες και στην ΕΕ – αλλά στους Δελφούς η κ. Κοβέσι έδειξε να… εκπλήσσεται!
Στο μεταξύ, ιδρύθηκε η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, αποστολή της οποίας είναι να αποφασίζει αν θα απαγγελθούν ή όχι κατηγορίες, ώστε να υπάρξει και ποινική δίωξη των υπευθύνων.
Αυτό σημαίνει ότι στην περίπτωση για παράδειγμα του ΟΠΕΚΕΠΕ, ο μεν OLAF δεν έχει αποφανθεί για το ύψος των ποσών που δεν έπρεπε να καταβληθούν από την ΕΕ – τα κονδύλια είναι συγκεκριμένα και επομένως αποκλείεται να προκλήθηκε βλάβη – η δε Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, αναζητώντας τον τρόπο κατανομής αυτών των κονδυλίων, στέλνει δικογραφίες για βουλευτές με αστεία ποσά, που είτε δεν καταβλήθηκαν, είτε νομίμως καταβλήθηκαν.
Ουσιαστικά, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ανακατεύτηκε σε μια υπόθεση για την οποία δεν έχει αρμοδιότητα και έπρεπε να απασχολήσει την ελληνική Δικαιοσύνη. Και την απασχόλησε πολύ πριν ασχοληθεί η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και ήδη διεξάγονταν δίκες. Διότι ερευνάται η βλάβη εις βάρος των οικονομικών συμφερόντων της ΕΕ, ενώ τα κονδύλια ήταν συγκεκριμένα. Και αυτό σημαίνει ότι οι απάτες κατά την κατανομή είναι αποκλειστική αρμοδιότητα της ελληνικής Δικαιοσύνης.
Γι’ αυτό άλλωστε τους έδιωξαν από την Ισπανία, όταν ξέσπασε η υπόθεση με της μάσκες προστασίας κατά του Covid και ανέλαβε η ισπανική Δικαιοσύνη, η οποία μάλιστα προχώρησε σε συλλήψεις.
Για την δε περίπτωση της συζύγου του Ισπανού πρωθυπουργού, η ισπανική Δικαιοσύνη μετέφερε στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ένα μόνο μέρος της (αυτό που πιθανόν να εμπίπτει στις αρμοδιότητές της), αναλαμβάνοντας η ίδια τα υπόλοιπα. Διότι πρέπει να αποφεύγεται η κατάχρηση εξουσίας.
Πραγματικά, αξίζει να τεθούν όλα αυτά υπ’ όψη του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου για να καταλάβει με τι ασχολούνται τα όργανα που αξιολογεί και μετά να ψάχνει να βρει πότε και γιατί δεν συνεργάζονται και πότε και γιατί δεν φέρνουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα.
Ο γαλαξίας των οργανισμών και η σύγκρουση αρμοδιοτήτων
Στο μεταξύ, σ’ αυτόν τον γαλαξία, προστίθενται και ο Οργανισμός της ΕΕ για τη Συνεργασία στον Τομέα της Ποινικής Δικαιοσύνης (Eurojust) και ο Οργανισμός της ΕΕ για τη Συνεργασία στον Τομέα της Επιβολής του Νόμου (Europol), καθώς και οι εθνικές αρχές. Όλοι μαζί αυτοί υποστηρίζουν τον OLAF και την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.
Σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο, παρά το γεγονός ότι OLAF, Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, Eurojust και Europol έχουν σαφώς καθορισμένες νομικές εντολές και μολονότι θεωρητικά συνεργάζονται, ο αριθμός των υποθέσεων στις οποίες έχουν αλληλοϋποστηριχθεί τα τελευταία χρόνια παραμένει σχετικά μικρός.
Και ότι παρά το γεγονός ότι οι έρευνες του OLAF και της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας έχουν οδηγήσει στην ανάγκη ανάκτησης εκατομμυρίων ευρώ, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν γνωρίζει αν έχουν επιστραφεί όλα τα χρήματα που οφείλονται στον προϋπολογισμό της ΕΕ.
Άβυσσος ανάμεσα στα 3 δισ. και στα 615 εκ.
Κατά την περίοδο που ερεύνησε το ΕΕΣ, ο OLAF συνέστησε επιστροφές ύψους 615 εκ. ευρώ στον προϋπολογισμό της ΕΕ. Έως το τέλος του 2024, είχαν ήδη ανακτηθεί 23 εκ. ευρώ. Κατά την ίδια περίοδο, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δέσμευσε περιουσιακά στοιχεία αξίας 3 δισ. ευρώ. Αλλά το 2024 τα δικαστήρια των χωρών-μελών διέταξαν τις εθνικές αρχές να ανακτήσουν 232 εκ. ευρώ που αποτελούσαν προϊόν εγκληματικής δραστηριότητας.
Δηλαδή, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία αναφέρθηκε σε 3 δισ. και τελικά το πραγματικό ποσό ήταν 232 εκ., σύμφωνα με τα δικαστήρια!
Είναι ξεκάθαρο πως όλοι καταλαβαίνουμε ότι πως από τα 615 εκ. του OLAF ως τα 3 δισ. της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας μεσολαβεί άβυσσος! Άβυσσος μεσολαβεί και μεταξύ των 3 δισ. και των 232 εκ. που προέκυψαν από τα δικαστήρια.
Ο OLAF δημιουργήθηκε τον Μάρτιο του 1999, υπό το βάρος της παραίτησης του συνόλου της Επιτροπής Σαντέρ λόγω διαφθοράς. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ξεκίνησε τις εργασίες της το 2021.
Έκτοτε, στις ετήσιες εκθέσεις της παρουσιάζει χιλιάδες υποθέσεις με τις οποίες ασχολείται, οι οποίες από χρόνο σε χρόνια αυξάνουν – λες και έχει βάλει με κάποιον κάποιο στοίχημα.
Ο OLAF αποφεύγει να στέλνει υποθέσεις στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία
Ωστόσο, παρά τους εντυπωσιακούς αριθμούς που παρουσιάζει ένα τόσο νέο όργανο, οι περισσότερες καταγγελίες προέρχονται από καταγγελίες ιδιωτών ή εθνικών αρχών. Οι υποθέσεις που φθάνουν στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία από τον OLAF αποτελούν λιγότερο από το 1% του συνόλου.
Κάποιοι καταλήγουν στο συμπέρασμα πως αυτό αποτελεί ένδειξη ελλιπούς συνεργασίας και δυσαρμονίας ανάμεσα στους δύο θεσμούς.
Στην Ελλάδα πάλι, οι οπαδοί της κ. Κοβέσι θα μπορούσαν να πουν ότι… εκεί στον OLAF δεν ξέρουν τι τους γίνεται.
Στην πραγματικότητα, κάτι άλλο συμβαίνει: Στους δύο οργανισμούς φθάνουν μεν οι καταγγελίες, αλλά ο OLAF είναι εξαιρετικά επιφυλακτικός όταν πρόκειται να εισηγηθεί ποινικές διώξεις.
Είναι άλλωστε γνωστό ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία κρέμασε στα μανταλάκια τον επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος Μάνφρεντ Βέμπερ, ο οποίος μετά αθωώθηκε πανηγυρικά.
Στην αρχή του χρόνου, ο νέος γενικός διευθυντής του OLAF, ο Τσέχος εισαγγελέας Πετρ Κλέμεντ παρουσίασε την ετήσια έκθεση του οργανισμού για την περίοδο 1 Ιανουαρίου ως 31 Δεκεμβρίου 2025.
Επισημαίνοντας ότι ο OLAF ακολουθεί υψηλά στάνταρντς και κανόνες ηθικής, ανέφερε ότι το 2025 ο οργανισμός ζήτησε την επανάκτηση 597 εκ. ευρώ και απέτρεψε την κατασπατάληση 18 εκ. ευρώ προερχόμενων από ευρωπαϊκά κονδύλια. Το Γραφείο του άνοιξε 254 νέες υποθέσεις, ολοκλήρωσε 209 έρευνες και άλλες 414 βρίσκονται σε εξέλιξη. Στη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας, προστάτεψε 6,8 δισ. ευρωπαϊκών πόρων.
Όπως είπε, δεν πρόκειται για απλούς αριθμούς, αλλά για αριθμούς που μετατρέπονται σε καινούργια σχολεία, επιστημονικές έρευνες και προστασία συνόρων.
Αντί να πάρουν τεχνογνωσία από τον OLAF ζητούν προσωπικό
Υπογράμμισε, όμως, ότι δεν μπορούμε να διορθώσουμε τα πράγματα μόνο με ποινικές διώξεις. Σημασία έχει να αναπτύσσουμε εκείνα τα εργαλεία που θα αποτρέπουν τις απάτες. Το 2025 ανέπτυξε και μια εφαρμογή Τεχνητής Νοημοσύνης, που ενισχύει τον ακριβή έλεγχο των ανώνυμων καταγγελιών, των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων και των εγγράφων. Διότι, όπως ανέφερε ο κ. Κλέμεντ, μόνο έτσι μπορεί κανείς να βρεθεί ένα βήμα μπροστά από τους απατεώνες. Και πράγματι, η χρήση της τεχνολογίας βοήθησε να εντοπιστούν μεγάλες υποθέσεις απάτης.
Αναρωτιέται κανείς για ποιον λόγο η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δεν φρόντισε, στο πλαίσιο της επιβεβλημένης συνεργασίας μεταξύ αυτών των υπηρεσιών, να εξασφαλίσει αυτό το σημαντικό εργαλείο, αντί να ζητά περισσότερους υπαλλήλους που θα ακούνε τις παρακολουθήσεις από τις τηλεφωνικές υποκλοπές.
Είπε επίσης ο κ. Κλέμεντ ότι η δουλειά τους πηγαίνει πέρα από τις έρευνες, διότι η πρόληψη είναι εξίσου σημαντική. Και έδωσε ως παράδειγμα καλής συνεργασίας την περίφημη «Επιχείρηση Καλυψώ», κατά την οποία αποκαλύφθηκε ένα διεθνικό έγκλημα με επίκεντρο το λιμάνι του Πειραιά (από όπου έκανε τον περασμένο Οκτώβριο τις ανακοινώσεις της η κ. Κοβέσι).
Αξίζει επίσης να σημειωθεί πως όλα αυτά επιτεύχθηκαν ενώ τα τελευταία 15 χρόνια ο OLAF είδε το προσωπικό του να μειώνεται κατά 10% - την ώρα που η κ. Κοβέσι ζητά συνεχώς κόσμο.
Πεποίθηση του Κλέμεντ είναι πως υπάρχει ανάγκη συντονισμού και συνεργασίας, διότι «τα σκυλιά σχηματίζουν αγέλες. Πρώτα κλείνουν τον κύκλο και μετά δαγκώνουν».
«Αν οι εγκληματίες συνεργάζονται πέρα από τα σύνορα», υποστηρίζει, «οι θεσμοί που τους διώκουν πρέπει να κάνουν το ίδιο. Θα πρέπει να έρθουμε πιο κοντά χωρίς να ανακατευόμαστε ο ένας στις υποθέσεις του άλλου. Αυτό είναι απολύτως εφικτό. Θα πρέπει να ανταλλάσσουμε πληροφορίες, να τις συγκεντρώνουμε και να αντλούμε την καλύτερη δυνατή ανάλυση από αυτές».
Ο κόσμος δεν σώζεται μέσω διώξεων
Υπογραμμίζοντας ότι ο OLAF δεν πρέπει να κρίνεται ως εισαγγελική αρχή, δηλώνει πως «δεν μπορούμε να σώσουμε τον κόσμο μόνο μέσω νομικών διαδικασιών».
Και το λέει αυτό ένας άνθρωπος που πέρασε 25 σχεδόν χρόνια ως διωκτική αρχή, κυρίως στην Αλβανία και το Κοσσυφοπέδιο. Μετά πέρασε στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, ως αναπληρωτής γενικός εισαγγελέας, με τον Τύπο να αναφέρει πως οι σχέσεις του με την προϊσταμένη του Γενική Εισαγγελέα ήταν συχνά τεταμένες.
Η βλάβη που έχει προκαλέσει ο λεγόμενος «υπαρκτός σοσιαλισμός» στις χώρες που μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είχαν την ατυχία να βρεθούν στη σφαίρα επιρροής της τότε Σοβιετικής Ένωσης είναι μεγάλη και θα χρειαστούν πολλές δεκαετίες ακόμη για να επουλωθούν οι πληγές που προκλήθηκαν από τα εντεταλμένα όργανα των πολυπληθών μυστικών υπηρεσιών τους – αλήθεια τι τις χρειάζονταν αυτοί οι δημοκράτες κομμουνιστές;
Αυτή τη στιγμή, επικεφαλής του OLAF είναι ένας Τσέχος και επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας μία Ρουμάνα, που αποχωρεί στις 31 Οκτωβρίου και θα την διαδεχθεί ο Γερμανός Αντρές Ρίττερ.
Ο OLAF θεμελιώθηκε πάνω στη διάκριση των εξουσιών
Η διαφορά είναι ότι ο OLAF ξεκίνησε την πορεία του με τον Γερμανό Φραντς Χέρμαν Μπρύνερ, έναν πολύ έμπειρο δικαστή που είχε υπηρετήσει και στο γερμανικό υπουργείο Δικαιοσύνης. Τον διαδέχθηκε ο Ιταλός εισαγγελέας Τζιοβάννι Κέσλερ από το Τρέντο, βουλευτής από το 2001 ως το 2006. Ακολούθησε ο Φινλανδός Βίλλε Ίταλα, που προηγουμένως είχε και αυτός εκλεγεί βουλευτής και ευρωβουλευτής, ενώ είχε υπηρετήσει και ως υπουργός των Εσωτερικών. Ο δε σημερινός γενικός διευθυντής Πετρ Κλέμεντ έχει στο βιογραφικό του μια τεράστια εμπειρία και εκτός συνόρων της χώρας του, υπηρετώντας και την Eurojust.
Υπήρξαν δηλαδή όλοι προσωπικότητες που ήταν σε θέση να γνωρίζουν τι σημαίνει διάκριση των εξουσιών.
Με λίγα λόγια, όταν ξεκινάς έναν νέο θεσμό, τα πρόσωπα, η πορεία τους, το εθνικό και διεθνές τους αποτύπωμα παίζουν σημαντικό ρόλο στη θεμελίωσή του.
«Πρέπει να σε προδώσω»!
Υ.Γ. Όσοι ανιστόρητοι (που είχαν, βέβαια, την τύχη να γεννηθούν στον ελεύθερο κόσμο μετά την μοιρασιά της Γιάλτας και μπορούν να λένε ό,τι τους κατεβαίνει στο κεφάλι χωρίς να κινδυνεύουν να βρεθούν στα μπουντρούμια των σοβιετικών NKVD και KGB, της ανατολικογερμανικής Stasi, της τσεχικής StB, της πολωνικής SB, της βουλγαρικής DS, της ουγγρικής AVH, της ρουμανικής Securitate, της αλβανικής Sigurimi), αμφισβητούν όσα φρικιαστικά συνέβησαν στον κομμουνιστικό κόσμο, μπορούν να διαβάσουν για την καταστολή της εξέγερσης στην Ουγγαρία το 1956 και την εισβολή των σοβιετικών τανκς στην Τσεχοσλοβακία το 1968 - με την Άνοιξη της Πράγας του Ντούμπτσεκ και την αυτοπυρπόληση του νεαρού Τσέχου φοιτητή Γιαν Πάλαχ, σε ένδειξη διαμαρτυρίας.
Καθώς μάλιστα φαίνεται να αμφισβητούν τα εγκλήματα των 500.000 μελών της Securitate στη Ρουμανία του Τσαουσέσκου και τον τρόμο που διέλυσε όλους τους οικογενειακούς δεσμούς, μπορούν να διαβάσουν το εκπληκτικό βιβλίο της Ruta Sepetys με τίτλο «Πρέπει να σε προδώσω» (Εκδόσεις Διόπτρα). Θα διαπιστώσουν ότι μπροστά σ’ αυτά που συνέβαιναν στη χώρα, ο Όργουελ ωχριά.
Αλλά επειδή όλοι αυτοί δεν θέλουν να διαβάζουν, αλλά να βρίζουν βουτώντας στον βόθρο της αμάθειας και του υφέρποντος φασισμού, ας τα διαβάζουμε οι υπόλοιποι ελεύθεροι άνθρωποι που πιστεύουμε στην πραγματική Δημοκρατία. Και όχι σε μεθόδους που εξαφάνισαν τους φακέλους για την αιματοχυσία στην Τιμισοάρα δυο μέρες πριν από την εκτέλεση του ζεύγους Τσαουσέσκου…
* Η Σοφία Βούλτεψη είναι βουλευτής Β3 Νοτίου Τομέα Αθηνών ΝΔ, δημοσιογράφος
