Με το «Μανιφέστο» τους, οι δεκατρείς σοφοί του Ινστιτούτου Τσίπρα κατάφεραν τρία πράγματα συγχρόνως: Να μετατρέψουν το ανέφικτο σε εντελώς ανέφικτο, να θυμίσουν στον πρώην πρωθυπουργό τι δεν έκανε και να δημιουργήσουν με το «εύρημα» των 3 Ε δυσάρεστους συνειρμούς με τους Τριεψιλίτες, το πρώτο μαζικό φασιστικό κίνημα στην Ελλάδα. Χρειαζόταν πραγματικά πολύς κόπος…
Στην πράξη, βέβαια, απέδειξαν αυτό που πρόσφατα ένας βετεράνος Ιταλός αριστερός πολιτικός, ο Ρομάνο Πρόντι διαπίστωσε: «Η Αριστερά δεν υπάρχει».
Περίσσεψαν ο βερμπαλισμός, οι κοινοτυπίες, τα κλισέ, τα παλιά συνθήματα, οι ακοστολόγητες υποσχέσεις. Δεν μίλησαν για την αριστερά του μέλλοντος, αλλά περιέγραψαν την αγωνία για το μέλλον της αριστεράς.
Τι μας λένε τώρα ο Τσίπρας και οι «σοφοί» του; Τίποτε το καινούργιο. Οραματίζονται μια προοδευτική συμπαράταξη στα αριστερά του Κέντρου με τη συμμετοχή της Σοσιαλδημοκρατίας (που όμως πρέπει να γίνει πιο… ριζοσπαστική), της Ριζοσπαστικής Αριστεράς (που όμως πρέπει να γίνει πιο ρεαλιστική) και της Πολιτικής Οικολογίας (που όμως πρέπει να ενσωματωθεί στον πυρήνα ενός νέου μοντέλου ανάπτυξης).
Έτσι, σύμφωνα με το Μανιφέστο Τσίπρα, θα δημιουργηθεί «μια προοδευτική συμπαράταξη στα αριστερά του κέντρου».
Συγγνώμη, αλλά πώς θα συμβούν όλα αυτά; Και μήπως δεν έχει επιχειρηθεί το ίδιο εγχείρημα στο παρελθόν και σε διάφορες χώρες;
Για παράδειγμα, ο Πρόντι, πρώην πρωθυπουργός και πρώην πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, είναι ο «εφευρέτης» του εγχειρήματος: Ίδρυσε το Δημοκρατικό Κόμμα, μετά την Ελιά, μετά τον Κεντροαριστερό Συνασπισμό, μετά τους Δημοκράτες. Προσπάθησε δηλαδή κι’ αυτός να διευρύνει τα όρια του εφικτού – όπως αναφέρουν τώρα οι σοφοί του Τσίπρα.
Το μέλλον της αριστεράς και η αριστερά του μέλλοντος
Αποτέλεσμα μηδέν! Όλοι το καταλαβαίνουμε πως όλοι αυτοί είναι αδύνατον να ομονοήσουν. Γιατί δεν μπορούσαν και δεν μπορούν να καταλάβουν πως το θέμα δεν είναι ποιο θα είναι το μέλλον της αριστεράς, αλλά τι μπορεί να κάνει η αριστερά για το μέλλον.
Αλλά η εγωιστική και αλαζονική αριστερά, αναζητεί μόνο τρόπους επιβίωσης και αναβίωσή της, εξασφαλίζοντας το μέλλον της. Όταν, όμως, έρχεται η ώρα να μας πει τι θα κάνει, ακούμε τα γνωστά κλισέ που περιλαμβάνονται στο πολυθρύλητο «Μανιφέστο»:
Ενίσχυση του κόσμου της εργασίας, μείωση των ανισοτήτων, κοινωνική δικαιοσύνη, αναδιανομή των εισοδημάτων, εξάλειψη των έμφυλων, φυλετικών και κοινωνικών διακρίσεων, διασφάλιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών, ενίσχυση της υγείας, της εκπαίδευσης, του πολιτισμού, της Δημοκρατίας, της διαφάνειας, της λογοδοσίας, του δίκαιου και ισχυρού κράτους, των κοινωνικών υπηρεσιών, της αλληλέγγυας οικονομίας, της τοπικής αυτοδιοίκησης, της παραγωγικής ανασυγκρότησης, της προστασίας του περιβάλλοντος.
Υποσχέσεις, υποσχέσεις…
Υπόσχονται αξιοπρεπείς μισθούς και ασφαλείς συνθήκες εργασίας, 35ωρο χωρίς μείωση των μισθών, πλήρη επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων, εκτεταμένους ελέγχους στην αγορά εργασίας, στήριξη επενδύσεων που αφορούν ποιοτικές, σχετικά σταθερές και καλύτερα αμειβόμενες θέσεις εργασίας, κατοχύρωση εργασιακών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων για τους εργαζόμενους στις ψηφιακές πλατφόρμες και στη διανομή, καθολική κοινωνική ασφάλιση, ισχυρό κοινωνικό κράτος, κατοχύρωση και επέκταση του δικαιώματος των αδειών για οικογενειακούς και ιατρικούς λόγους, ποιοτική δημόσια εκπαίδευση, ποιοτική υγεία, κοινωνική ευημερία, γενναίες παροχές για όσους αποφασίζουν να μετακινηθούν από τις μεγάλες πόλεις και να ζήσουν σε πόλεις με πληθυσμό μικρότερο από 30.000 κατοίκους, ειδική κάρτα για όλες και όλους μέχρι και 30 ετών, ώστε να έχουν ελεύθερη πρόσβαση σε θεατρικές παραστάσεις, κινηματογράφους, και εκθέσεις, σταδιακή κατάργηση των πανελλήνιων εξετάσεων, πολλαπλή οικονομική ενίσχυση των φοιτητριών και φοιτητών, νέες θέσεις για επιστήμονες και ερευνητές, σε πανεπιστήμια και ερευνητικά ιδρύματα.
Κι’ άλλες υποσχέσεις!
Παίρνουμε μια ανάσα και συνεχίζουμε με το νέο «πρόγραμμα Θεσσαλονίκης»:
Μείωση κόστους ζωής, νέες θέσεις, εργασίας, πράσινες θέσεις εργασίας, προστασία από κλιματικούς κινδύνους και φυσικές καταστροφές, βιώσιμες πόλεις με καλύτερη ποιότητα ζωής, παραγωγικό μοντέλο που συνδυάζει ανάπτυξη και προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, ενίσχυση των θεσμών συμμετοχικής δημοκρατίας, ουσιαστική ενίσχυση της διάκρισης των εξουσιών, θεσμικά αντίβαρα που περιορίζουν τη συγκέντρωση εξουσίας στο εκτελεστικό κέντρο, πλήρης διασφάλιση της θεσμικής και λειτουργικής ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης, διαφανείς και αδιάβλητες διαδικασίες επιλογής της ηγεσίας της Δικαιοσύνης, συνταγματική κατοχύρωση της διαφάνειας και της λογοδοσίας στη λειτουργία του κράτους και της δημόσιας διοίκησης, ενίσχυση των ανεξάρτητων αρχών ως εγγυητριών των δικαιωμάτων, της νομιμότητας και του δημόσιου συμφέροντος.
Και:
Προάσπιση του δημόσιου δωρεάν χαρακτήρα της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης «απέναντι στην απελευθέρωση της ιδιωτικοποίησης που βαθαίνει τις κοινωνικές ανισότητες», διασφάλιση της αξιοπρέπειας στην εργασία για τους εκπαιδευτικούς κάθε βαθμίδας, τους ερευνητές καθώς και τους εργαζόμενους στον πολιτισμό, με δίκαιες αμοιβές που αναγνωρίζουν την κοινωνική τους προσφορά, διαφανή κριτήρια στη χρηματοδότηση της τέχνης και του πολιτισμού, που θα εγγυώνται ίσες ευκαιρίες πρόσβασης, παράλληλα με ιδιαίτερη μέριμνα για τους νέους και τις νέες δημιουργούς, θεσμική θωράκιση της πρόσβασης στα ψηφιακά αγαθά, ώστε η υπεραξία από τις νέες τεχνολογίες και την καινοτομία να επιστρέφει στην κοινωνία και στην εκπαίδευση, αποκέντρωση της πολιτιστικής παραγωγής, με τη δημιουργία ποιοτικών θέσεων εργασίας στην περιφέρεια και με σεβασμό στο φυσικό και πολιτιστικό περιβάλλον, ενίσχυση της συμμετοχικής δράσης των πολιτών στη διαμόρφωση της πολιτιστικής ταυτότητας των τοπικών κοινωνιών, πολιτικές ενίσχυσης της αγοράς του βιβλίου.
Και ξανά υποσχέσεις
Ενίσχυση της βιομηχανικής, αγροτικής, τεχνολογικής και ψηφιακής παραγωγής, εγγύηση της στέγης και της αξιοπρεπούς κατοικίας, υποστήριξη της υγιούς επιχειρηματικότητας και ιδιαίτερη μέριμνα για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, αλλά και για τον κοινωνικό και συνεταιριστικό «τρίτο» τομέα της οικονομίας, εγγύηση της ενέργειας ως δημόσιου αγαθού, εγγύηση για έναν προσβάσιμο και αποκεντρωμένο πολιτισμό, συστηματική επένδυση στη γνώση, στην έρευνα και στην καινοτομία, ανάπτυξη της κοινωνικής, συνεταιριστικής και κοινωνικής οικονομίας με δίκαιο και σταθερό προοδευτικό φορολογικό σύστημα που ενισχύει την παραγωγική επένδυση και την ανακατανομή, προτεραιότητα στην πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας, αναβάθμιση των Νοσοκομείων της χώρας, ίδρυση Μονάδων οικογενειακής ιατρικής σε κάθε περιοχή ευθύνης Δήμου, τομεοποίηση στον χώρο της ψυχικής υγείας και επαναφορά του νομοθετικού πλαισίου για τις δομές απεξάρτησης, αναβάθμιση της τεχνικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης, στήριξη των δημόσιων πανεπιστημίων, ουσιαστική ενίσχυση της δημόσιας χρηματοδότησης για την Εκπαίδευση.
Όλα αυτά – και μερικές ακόμη βερμπαλιστικές κοινοτυπίες – περιλαμβάνονται στους «τέσσερις πυλώνες προοδευτικής διακυβέρνησης για μια Ελλάδα με λιγότερες ανισότητες». Φυσικά, όλα αυτά τα αυτονόητα, που όλοι επιθυμούν και επιδιώκουν, διαθέτοντας κονδύλια με βάση τις δημοσιονομικές δυνατότητες, χρειάζονται τεράστια κονδύλια. Τα οποία ο Τσίπρας ετοιμάζεται και πάλι να κόψει από τον τοίχο της φορολογίας. Το γράφουν κι’ αυτό: «Από την φορολογία των υπερκερδών, αλλά κυρίως από την προοδευτική φορολογία»!
Και όλα αυτά θα μας οδηγήσουν στα… Τρία Έψιλον: Ειρήνη, Ευημερία, Ελευθερία. Σ’ αυτά, οι πάνσοφοι του Τσίπρα πρόσθεσαν και ένα τέταρτο: Ελπίδα!
Σπουδαία ανακάλυψη!
Έτσι, κατέληξε το ταξίδι του Αλέξη Τσίπρα προς την Ιθάκη και τις «πιο όμορφες θάλασσες», που ξεκίνησε με την παραίτησή του πρώτα από το αξίωμα του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ (29 Ιουνίου 2023) συνεχίστηκε με την παραίτησή του από βουλευτής (6 Οκτωβρίου 2025), έκανε μια στάση στον… δημοκρατικό καπιταλισμό (Ιούνιος 2025, 2η Διάσκεψη για τη Δημοκρατία και την Κοινωνική Δικαιοσύνη του Ινστιτούτου Τσίπρα που πραγματοποίησαν οι New York Times, με τίτλο «Οι προοδευτικοί χρειάζονται ένα παγκόσμιο κίνημα») και κατέληξε «στα αριστερά του Κέντρου» με το «Μανιφέστο» για την «κυβερνώσα αριστερά της νέας εποχής» που υπογράφουν οι συνεργάτες του!
Από τα τρία Ε στο ΕΑΜ: Σκεφθείτε να μην ήταν και πολιτικοί επιστήμονες!
Δεν ξέρω αν στο νου τους είχαν την Κόκα Κόλα (Τρία Έψιλον), που πάει με όλα, αλλά ο κ. Τσίπρας ξεκινάει με μια αποτυχία, που δεν είναι άλλη από την ίδια τη σύνθεση της συγγραφικής ομάδας.
Πρώτον, διότι δεν έκαναν τίποτε άλλο από το να μας θυμίσουν τι ΔΕΝ έκανε ο Τσίπρας τον καιρό που στρογγυλοκαθόταν στον πρωθυπουργικό θώκο – αν είχε πετύχει κάτι από όλα αυτά που υπόσχεται σήμερα, φαντάζομαι ότι θα μας το έλεγαν. Πλην, όμως, ουδεμία αναφορά γίνεται στα πεπραγμένα του. Προφανώς ο Τσίπρας μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να διαγράψει και τον… εαυτό του!
Δεύτερον και πολύ σημαντικό: Είναι δυνατόν δεκατρία άτομα, καθηγητές και πολιτικοί επιστήμονες, να είναι τόσο ανιστόρητοι, ώστε στην αγωνιώδη προσπάθειά τους να κατασκευάσουν ένα επικοινωνιακό σύνθημα να καταλήξουν στα 3 Ε;
Είναι δυνατόν να μην βρέθηκε ούτε ένας να πει «πού πάμε βρε παιδιά; Στους Τριεψιλίτες;».
Είναι δυνατόν να μην θυμήθηκε ούτε ένας πως η οργάνωση Τρία Ε (Εθνική Ένωσις Ελλάς), με τους διαβόητους «Τριεψιλίτες» ή «χαλυβδόκρανους», υπήρξε στις αρχές του περασμένου αιώνα η πρώτη μαζική φασιστική οργάνωση στην Ελλάδα (Θεσσαλονίκη,1927), με στόχο την «άμυνα του Έθνους» απέναντι στον κομμουνισμό;
Πραγματικά άξιοι συγχαρητηρίων όλοι τους! Με πρώτον τον Τσίπρα που τους επέλεξε για να μας εξηγήσουν «τι είναι και τι θέλει η Κυβερνώσα Αριστερά».
Αυτή τη φορά αντιγράφοντας τον τίτλο από το πόνημα (1944) του Δημήτρη Γληνού «Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ»…
Τέτοια τρικυμία εν κρανίω!
* Η Σοφία Βούλτεψη είναι βουλευτής Β3 Νοτίου Τομέα Αθηνών ΝΔ, δημοσιογράφος
