 |
Στην ΕΕ κάθε 3,5 λεπτά ένας εργαζόμενος χάνει τη ζωή του στην εργασία και 7 εκατ. άνθρωποι τραυματίζονται εν ώρα εργασίας κάθε χρόνο.Οι «επίμονοι σκαπανείς» της συστηματικής πολιτικής τυμβωρυχίας και της πολιτικής εκμετάλλευσης μνήμης νεκρών, αυτή η απίστευτη λεηλασία, βεβήλωση, λαφυραγώγηση πολιτικών οφελών, έχουν επιστρέψει. Η πολιτική ιεροσυλία συνεχίζεται με αφορμή το τραγικό εργατικό δυστύχημα στα Τρίκαλα. Μια απίστευτη τραγωδία, εξαιτίας της οποίας χάθηκαν πέντε γυναίκες αγωνίστριες της ζωής, αφήνοντας πίσω καταρρακωμένους γονείς και ένδεκα ορφανά παιδιά.
Οι έρευνες από την αρμόδια Πυροσβεστική Υπηρεσία έγιναν ταχύτατα, η αιτία (το προπάνιο) βρέθηκε αμέσως –βλέπετε, όταν υπάρχει κάτι, βρίσκεται– η Δικαιοσύνη προχώρησε σε συλλήψεις και το ανακριτικό έργο συνεχίζεται.
Το νομικό πλαίσιο είναι συγκεκριμένο, οι αρμοδιότητες επίσης (αδειοδοτούσα αρχή η Περιφέρεια βάσει του νόμου 3982/2011) και μετά τη γνωστοποίηση αναλαμβάνουν Περιφέρεια, Πυροσβεστική Υπηρεσία, Επιθεώρηση Εργασίας κατά λόγο αρμοδιότητας (ν. 4442/2016).
Επιπλέον, υπάρχει και ο ν. 4512 του 2018 (επί ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή), βάσει του οποίου οι επιχειρήσεις έχουν ως υποχρέωση τη γνωστοποίηση όλων των προβλεπόμενων δικαιολογητικών για την ίδρυση, εγκατάσταση και λειτουργία τους, χωρίς να απαιτείται εκ των προτέρων έλεγχος και κρατική πιστοποίηση των μονάδων και των εγκαταστάσεων για την έναρξη λειτουργίας.
Στην Πυροσβεστική, ως το 2025 η νομοθεσία δεν προέβλεπε υποχρεωτικό τακτικό έλεγχο ενεργητικής πυροπροστασίας. Αυτό άλλαξε το 2025, με αυστηροποίηση του θεσμικού πλαισίου ελέγχων και υποχρέωση τακτικού ελέγχου από την Πυροσβεστική, ανά 36 μήνες.
Προφανώς αυτά δεν τα είχαν σκεφθεί αυτοί που διαχρονικά δηλώνουν ότι είναι «με τον άνθρωπο» και παριστάνουν τους προστάτες της εργατικής τάξης…
Τα θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα, σύμφωνα με τις επίσημες εκθέσεις της Επιθεώρησης Εργασίας, το 2021 ήταν 46, το 2022 ήταν επίσης 46, το 2023 ήταν 47, ενώ το 2024 ήταν 48 – και αυτό παρά την αύξηση των θέσεων εργασίας κατά 500.000 εργαζομένους.
Φυσικά, πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν τραγικές απώλειες, καθώς ακόμη και μια απώλεια ανθρώπινης ζωής αποτελεί οδυνηρό και άδικο γεγονός.
Αλλά οι εγχώριοι τυμβωρύχοι συνεχίζουν να ανασκάπτουν τάφους με μοναδικό σκοπό την ενοχοποίηση της κυβέρνησης.
Δέχονται κάθε στοιχείο εκτός από τα επίσημα
Μάλιστα, ενώ για άλλα θέματα μας ζαλίζουν το κεφάλι με τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας (Eurostat), τώρα δεν τα δέχονται αυτά τα στοιχεία, υποστηρίζοντας πως τα λαμβάνει από την Επιθεώρηση Εργασίας, που πλέον είναι Ανεξάρτητη Αρχή, πράγμα το οποίο επίσης δεν τους αρέσει, αν και επίσης μας έχουν ζαλίσει το κεφάλι με την αξία των Ανεξάρτητων Αρχών – τις οποίες επίσης εργαλειοποιούν κατά το δοκούν, όπως συνέβη με το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης (ΕΣΡ) και συμβαίνει με τον Συνήγορο του Πολίτη.
Ξαφνικά υποστηρίζουν πως η Ανεξάρτητη Αρχή που αποκαλείται Επιθεώρηση Εργασίας δεν είναι ανεξάρτητη και δίνει τα στοιχεία που της επιβάλλει η κυβέρνηση – σε αντίθεση με τον Συνήγορο του Πολίτη, που είναι ανεξάρτητη, διότι αυτό τους βολεύει.
Έτσι, προτιμούν τα στοιχεία ενός Συλλόγου (ΟΣΕΤΕΕ), δηλαδή της Ομοσπονδίας Συλλόγων Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων Ελλάδος, που παραδέχεται ότι αλιεύει τα στοιχεία από τον Τύπο και το διαδίκτυο και έχει καταλήξει πως οι νεκροί των εργατικών δυστυχημάτων είναι 201.
Τώρα πώς αυτοί που δουλεύουν στις τεχνικές επιχειρήσεις καταγράφουν εργατικά ατυχήματα – δυστυχήματα που συμβαίνουν σε άλλους τομείς της οικονομίας ο Θεός και η ψυχή τους! Πολύ περισσότερο που πρόεδρος του συγκεκριμένου Συλλόγου είναι ο συγγραφέας του προγράμματος για την εργασία της Κωνσταντοπούλου.
Αύξηση 6,3% των εργατικών ατυχημάτων επί ΣΥΡΙΖΑ
Δυστυχώς, όμως, οι τυμβωρύχοι αυτό ακριβώς πράττουν: Προβάλλουν και εργαλειοποιούν αυτές τις οδυνηρές απώλειες, αυξάνοντας τον αριθμό τους καταπώς τους βολεύει. Μιλώντας μάλιστα για… αύξηση του αριθμού, κάτι που αποτελεί χυδαίο ψέμα. Και κάνοντας ότι ξεχνούν τι συνέβαινε επί των ημερών τους:
Στα τέλη Ιουνίου 2018 η ΕΛΣΤΑΤ ανακοίνωσε αύξηση της τάξης του 6,3% στα εργατικά ατυχήματα στην Ελλάδα το 2016 σε σχέση με το 2015.
Μιλάμε για 4.739 εργατικά ατυχήματα το 2016 και απ’ αυτά τα 3.432 αφορούσαν άνδρες (3.237 το 2015) και τα 1.307 γυναίκες (1.222 το 2015).
Τα θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα ανήλθαν σε 47, έναντι 45 το 2015. Απ’ αυτά, τα 43 αφορούσαν άνδρες (43 και το 2015), ενώ στις γυναίκες καταγράφονταν 4 θανατηφόρα ατυχήματα (2 το 2015).
Μάλιστα, στις 17/5/2016 το Τμήμα Εργατικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ είχε εκδώσει σκληρή ανακοίνωση κατά της κυβέρνησης (του ΣΥΡΙΖΑ), απαιτώντας άμεση διερεύνηση, καταλογισμό ευθυνών, άμεση βελτίωση και διεύρυνση του θεσμικού πλαισίου για την υγεία και ασφάλεια στους χώρους εργασίας, αυστηρή εφαρμογή των υφιστάμενων διατάξεων, αναβάθμιση και ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών και κυρίως του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας!
Το 2017, τα εργατικά ατυχήματα αυξήθηκαν περαιτέρω (+4,5%). Η ανακοίνωση από την ΕΛΣΤΑΤ έγινε στις 5 Ιουλίου 2019 (δύο μέρες πριν από τις εκλογές), με τον αριθμό των εργατικών ατυχημάτων να φθάνει τα 4.954 (από τα οποία τα 3.552 αφορούσαν άνδρες και τα 1.402 γυναίκες).
Τα θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα ανήλθαν σε 47, όσα ακριβώς και το 2016. Απ’ αυτά, τα 41 αφορούσαν άνδρες και τα 6 γυναίκες.
Πίσω στο 1938 επί ΠΑΣΟΚ!
Και επειδή δεν είναι μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ που δεν κοιτάει την καμπούρα του, είναι και το ΠΑΣΟΚ, ας δούμε πάλι μερικά στοιχεία. Επί ΠΑΣΟΚ, τα περισσότερα θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα είχαν συμβεί τον καιρό που κατασκευάζονταν τα ολυμπιακά έργα. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, 70 εργαζόμενοι έχασαν τη ζωή τους μεταξύ Ιανουαρίου και Αυγούστου 2003 («Έθνος», 2 Ιουνίου 2006).
Στο ίδιο ρεπορτάζ αναφερόταν ότι από τους ελέγχους του Σώματος Επιθεωρητών Εργασίας τον Ιούνιο του 2003 προέκυψε ότι τα μισά εργοτάξια δεν τηρούσαν τους όρους ασφαλείας με το Εργατικό Κέντρο Αθήνας να καταγγέλλει τους υπευθύνους των εργολαβιών.
Ήδη, στις 16 Δεκεμβρίου 2003, η εφημερίδα «Τα Νέα» είχε δημοσιεύσει ρεπορτάζ υπό τον τίτλο «Πρωταγωνιστές στα έργα, αλλά και στα ατυχήματα». Στο ίδιο ρεπορτάζ αναφερόταν ότι το 40% των θυμάτων θανατηφόρων εργατικών ατυχημάτων ήταν αλλοδαποί!
Σύμφωνα με το Σώμα Επιθεωρητών Εργασίας, το μεγαλύτερο ποσοστό ατυχημάτων στη διάρκεια του 2002 σημειώθηκε σε οικοδομές και δημόσια έργα (17,6% του συνόλου). Απ’ αυτά, το 52% ήταν θανατηφόρα. Το 2002 καταγράφηκαν 153 θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα (ανάμεσά τους 40 αλλοδαποί), έναντι 20 δύο χρόνια νωρίτερα.
Αξίζει να σημειωθεί ότι τότε η Ελληνική Εταιρεία Ιατρικής της Εργασίας και Περιβάλλοντος είχε αναφέρει ότι, σύμφωνα με τα στοιχεία που είχε δημοσιοποιήσει το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας για το 2002, τα εργατικά ατυχήματα παρουσίαζαν «εικόνα παρόμοια με αυτή του 1938». Δηλαδή στα επίπεδα των πρώτων δεκαετιών του 20ού αιώνα!
Τον Νοέμβριο του 2003, δόθηκε στη δημοσιότητα η πρώτη ελληνική μελέτη για τους τραυματισμούς αγροτών (Εργαστήριο Υγιεινής και Επιδημιολογίας της Ιατρικής Σχολής Αθηνών με στοιχεία από το τότε ΙΚΑ). Προέκυψε ότι τα αγροτικά ατυχήματα ήταν διπλάσια από τα εργατικά και πως και εδώ η Ελλάδα ήταν «πρωταθλήτρια»! Σύμφωνα με την έρευνα, «κάθε χρόνο καταγράφονται περισσότερα από 38.000 αγροτικά ατυχήματα, ενώ τα εργατικά είναι 16.800».
Αυτά και για όσα λένε τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ για τα αγροτικά ατυχήματα…
Παγκόσμια πληγή τα εργατικά ατυχήματα
Επιστρέφοντας στο παρόν, τα στοιχεία από τη Eurostat είναι ξεκάθαρα και διατυπωμένα σε επίσημα δημοσιευμένους πίνακες. Από τους πίνακες αυτούς προκύπτει πως η Ελλάδα συγκαταλέγεται μεταξύ των τριών ευρωπαϊκών χωρών με τα λιγότερα εργατικά ατυχήματα – δυστυχήματα (η ορολογία που χρησιμοποιείται στα επίσημα ευρωπαϊκά έγγραφα είναι fatal ή non fatal accidents, δηλαδή με μοιραία ή όχι κατάληξη).
Αυτό δεν μειώνει την ένταση ούτε του πόνου ούτε της οργής που προκαλούν τέτοιες βίαιες απώλειες ανθρώπινων ζωών. Ούτε μειώνει τον βαθμό απαίτησης για απόδοση δικαιοσύνης και παραδειγματική τιμωρία των υπευθύνων – όποιοι κι αν είναι, όσο ψηλά κι αν βρίσκονται.
Δυστυχώς, παρά τις προόδους, τους νόμους και την ενίσχυση των μέτρων ασφαλείας με σύγχρονα μέσα και με υποχρεωτική πρόσληψη υπευθύνων ασφαλείας, τα εργατικά ατυχήματα παραμένουν μια παγκόσμια πληγή.
Το 2021, η Ευρωπαϊκή Ένωση έθεσε ως στόχο την εξάλειψη (και οπωσδήποτε σημαντική μείωση) των εργατικών ατυχημάτων ως το 2027, γνωστή ως Vision Zero.
Βρισκόμαστε στο 2026, αλλά οι αριθμοί δεν έχουν αλλάξει σημαντικά: Το 2018 σε όλη την ΕΕ καταγράφηκαν 3,1 εκατ. εργατικά ατυχήματα, από τα οποία τα 3.300 θανατηφόρα. Το 2023 καταγράφηκαν 2,82 εκατ. εργατικά ατυχήματα, από τα οποία τα 3.298 θανατηφόρα.
Αυτό σημαίνει πως, δυστυχώς, τα εργατικά ατυχήματα – δυστυχήματα διανέμονται αναλογικά σε όλη την Ευρώπη και ο αριθμός τους παραμένει υψηλός, παρά τις προσπάθειες της ΕΕ και των χωρών-μελών.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, τα θανατηφόρα εργατικά δυστυχήματα αυξήθηκαν από 36 το 2024 σε 58 το 2025.
Στην Ιταλία σημειώνονται σχεδόν δύο θάνατοι την ημέρα από εργατικά δυστυχήματα. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat για το 2023, οι νεκροί έφθασαν τους 473, γεγονός που θορύβησε τις Αρχές, καθώς η κατάσταση δεν έχει αλλάξει από το 2013. Ωστόσο, και εκεί είναι διαφορετικά τα στοιχεία απ’ αυτά που δίνει το Εθνικό Ινστιτούτο Ασφαλίσεων για τα ατυχήματα στην εργασία (INAIL), που ανέφερε 495 σχετιζόμενους με την εργασία θανάτους στο πρώτο μισό του 2025 – πάνω από τους 462 θανάτους του ίδιου χρονικού διαστήματος του 2024. Απ’ αυτά, 104 οφείλονται σε δυστυχήματα κατά τη μετάβαση στην εργασία.
Αν και το INAIL αποτελεί κρατικό θεσμό, η Eurostat καταγράφει μόνο αυτά της Επιθεώρησης Εργασίας, διότι βάσει των ευρωπαϊκών προτύπων τα δυστυχήματα κατά τη μετάβαση στην εργασία δεν θεωρούνται εργατικά. Γι’ αυτό υπάρχει και η διαφορά στους αριθμούς.
Στην ΕΕ κάθε 3,5 λεπτά ένας εργαζόμενος χάνει τη ζωή του στην εργασία και 7 εκατ. άνθρωποι τραυματίζονται εν ώρα εργασίας κάθε χρόνο. Έχει υπολογιστεί ότι κάθε χρόνο χάνονται 450 εκατ. ώρες εργασίας εξαιτίας των εργατικών ατυχημάτων, με κόστος 490 δισ. ευρώ τον χρόνο.
Από τα στοιχεία της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ΔΟΕ) πάλι σε όλον τον κόσμο σημειώνονται κάθε χρόνο 395 εκατ. εργατικά ατυχήματα, από τα οποία τα 2,93 εκατ. θανατηφόρα.
Τι θεωρείται εργατικό ατύχημα
Φυσικά, τα μόνα ακριβή στοιχεία είναι αυτά που δίνουν στη Eurostat οι αρμόδιες Αρχές, δηλαδή οι Επιθεωρήσεις Εργασίας. Αυτές προχωρούν στην εξακρίβωση με βάση τα καθιερωμένα ευρωπαϊκά πρότυπα από την Ευρωπαϊκή Στατιστική για τα εργατικά ατυχήματα (ESAW), καθώς και τη νομολογία των Ανωτάτων Δικαστηρίων.
Και επειδή ο καθένας βγαίνει και λέει ό,τι θέλει, τα πρότυπα αυτά είναι συγκεκριμένα:
Ως εργατικό ατύχημα νοείται κάθε πρόκληση σωματικής βλάβης ή εμφάνιση νόσου ή επιδείνωση προϋπάρχουσας νόσου σε εργαζόμενο με συνέπεια τη μερική ή ολική, πρόσκαιρη ή διαρκή ανικανότητά του για εργασία ή/και τον θάνατό του, εξαιτίας ενός βίαιου εξωτερικού γεγονότος, μη σχετιζόμενου με τον οργανισμό του παθόντος, εφόσον το γεγονός έλαβε χώρα κατά την εκτέλεση της εργασίας του ή με αφορμή αυτήν και συνδέεται με την εργασία άμεσα ή έμμεσα με σχέση αιτίου και αποτελέσματος.
Επιπλέον, παθολογικά συμβάντα τα οποία παρουσιάζονται κατά τη διάρκεια της εργασίας και οφείλονται σε παθολογία ή ενδογενή ευαισθησία ή βαθμιαία εξασθένηση και φθορά του οργανισμού του εργαζομένου δεν νοούνται ως εργατικά ατυχήματα, εφόσον δεν συνδέονται με βίαια ή/και δυσμενή για την υγεία συμβάντα στο εργασιακό περιβάλλον.
Προσέξτε τώρα. Βάσει των ευρωπαϊκών προτύπων (ESAW), το γεγονός πρέπει να είναι ξαφνικό και απρόβλεπτο. Περιλαμβάνονται τα ατυχήματα εντός της επιχείρησης του εργοδότη και κατά τη μετάβαση σε άλλη εγκατάσταση της επιχείρησης, ακόμη και στη διάρκεια των διαλειμμάτων ή επίσκεψης σε παρακείμενο κατάστημα για κολατσιό, αλλά εξαιρούνται οι διαδρομές μετάβασης στην εργασία. Αντίθετα, εργατικά ατυχήματα – δυστυχήματα θεωρούνται αυτά που συμβαίνουν σε υπαλλήλους που εργάζονται στον δρόμο (οδηγοί φορτηγών, μεταφορείς, delivery).
Επιπλέον, αν ο θάνατος δεν είναι ακαριαίος, το μοιραίο πρέπει να συμβεί εντός ενός έτους από την (υποχρεωτική) γνωστοποίηση του ατυχήματος. Σε περίπτωση απλού ατυχήματος, αυτό αποκτά την έννοια του εργατικού αν έχει προκαλέσει απουσία τουλάχιστον 3 ημερών (στην ουσία 4 ημερών και πάνω) από την εργασία, με βεβαίωση γιατρού.
Τι δεν θεωρείται εργατικό ατύχημα
Δεν θεωρούνται εργατικά ατυχήματα – δυστυχήματα οι χρόνιες παθήσεις, καθώς το εργατικό ατύχημα πρέπει να οφείλεται σε ξαφνικό, απρόσμενο και άμεσο συμβάν.
Σύμφωνα με την ESAW, δεν αποτελούν εργατικά ατυχήματα αυτά που συμβαίνουν στο σπίτι ή κατά τη μετάβαση από και προς την επιχείρηση ή από παθολογικά αίτια ή ως αποτέλεσμα αυτοχειρίας. Για παράδειγμα, μια καρδιακή ανακοπή στον χώρο της εργασίας θεωρείται εργατικό ατύχημα μόνο αν έχει προηγηθεί κάποια επίθεση από τρίτο πρόσωπο εντός του χώρου της επιχείρησης. Είναι μάλιστα τόσο λεπτομερές το πλαίσιο, που αν ένας εργαζόμενος αισθανθεί έναν παροδικό πόνο στην πλάτη δεν θεωρείται θύμα εργατικού ατυχήματος. Αν, όμως, ο πόνος στην πλάτη παρουσιαστεί ξαφνικά μετά από μια απότομη κίνηση κατά την εργασία, τότε θεωρείται θύμα εργατικού ατυχήματος.
Αυτό σημαίνει πως αν ο έλεγχος δεν γίνεται από μια πιστοποιημένη Αρχή, τότε ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι θέλει. Πολύ περισσότερο (γι’ αυτούς που μιλούν για 13ωρο) που θεωρείται ατύχημα – δυστύχημα αν ο εργαζόμενος μεταβαίνει από τη μία εγκατάσταση στην άλλη του ίδιου εργοδότη και συμβεί κάτι κατά τη μετάβασή του, θεωρείται θύμα εργατικού ατυχήματος. Και ως γνωστόν, ο τελευταίος νόμος προσφέρει τη δυνατότητα απασχόλησης (για λίγες μέρες συνολικά) επί 13 ώρες στον ίδιο εργοδότη.
Όσον αφορά τα αγροτικά ατυχήματα – δυστυχήματα, ασφαλώς και καταγράφονται. Απλώς καταγράφονται αυτά που συμβαίνουν σε αγροτικές επιχειρήσεις, καθώς είναι δύσκολη η διερεύνηση ενός δυστυχήματος που συνέβη μεμονωμένα σε ένα χωράφι, όπου επιχειρηματίας είναι ο ίδιος ο αγρότης.
Επομένως, τα μόνα έγκυρα στοιχεία είναι αυτά που δίνει η Επιθεώρηση Εργασίας.
Η Επιθεώρηση Εργασίας σε αριθμούς
Τέλος, το «επιχείρημα» που χρησιμοποιείται ευρέως είναι ότι η Επιθεώρηση Εργασίας είναι υποστελεχωμένη.
Η αλήθεια είναι πως στην Επιθεώρηση Εργασίας οι οργανικές θέσεις είναι 995 και έχουν καλυφθεί 902. Το 2025 έγιναν 139 προσλήψεις και αναμένονται άλλες 50. Οι αριθμοί λένε επίσης πως το 2018 η Επιθεώρηση έκανε 54.294 ελέγχους, επέβαλε 8.473 πρόστιμα και εισπράχθηκαν 33.742.000 ευρώ. Το 2024 έγιναν 79.290 έλεγχοι, επιβλήθηκαν 16.766 πρόστιμα και εισπράχθηκαν 51.297.451 ευρώ.
Ειδικά στη Θεσσαλία, υπηρετούν 57 στελέχη σε 9 τμήματα από τα οποία τα 4 είναι Τμήματα Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία, συν 36 Ειδικοί Επιθεωρητές Εργασίας που τους συνδράμουν.
Επιπλέον, δεν πηγαίνει ποτέ ένας επιθεωρητής σε μια επιχείρηση. Πηγαίνει κλιμάκιο, πολλές φορές από άλλη περιοχή ή από την Αθήνα. Για ευνόητους λόγους, βέβαια…
Συμπέρασμα: Μπροστά σε ένα τόσο τραγικό εργατικό δυστύχημα όπως αυτό στο εργοστάσιο Βιολάντα η απόδοση δικαιοσύνης είναι και αυτονόητη και επιτακτική. Αλλά οι μόνοι που δεν είναι αρμόδιοι να μιλούν γι’ αυτό είναι εκείνοι ακριβώς που δεν κοιτούν ποτέ την καμπούρα τους, αλλά επιδίδονται σε συστηματική τυμβωρυχία…
